NUTUK ATMAK By: Grkm Date: May 04, 2007, 09:58:44 PM
NUTUK ATMAK
İster yerel olsun, ister ulusal, uluslararası olsun isterse. İki güçlük vardır bu sütunlarda yazı yazanlar için. Köşe yazarları için.
İlki, yazacak konu bulamamaktır. Düşünme engelli olmak olmasa bile, yazabilecek düşünce yeterliliğine ulaşamamış olmak en önemli nedenidir bu güçlüğün.
Hele, köşeye her gün için bir yazı yetiştirmek, günümüz köşe yazarları için de sekseninden sonra seksek oynamak gibi bir şey…
Güçlüğün ikincisi, dağarcığında yazacak konusu olmak ama, yüreğinde yüreği olmamak. İşte dayanılmaz olan da bu: beyni dopdolu, yüreği bomboş olmak.
Şimdi size bir soru:
— “Artık sevmeyeceğim.”demiş olabilirsiniz, kararınızı bozmamış da olabilirsiniz ama,
—Artık düşünmeyeceğim! dediğiniz oldu mu hiç? Diyebilir misiniz ya da?
Diyemezsiniz… Diyemezsiniz çünkü;
İnsan, düşünen bir varlıktır.
İnsan olabilmek için, düşünüyor olmak gerek. Düşünebilmek için de insan olmak…
Kimisinde az, kimisinde çok olsa da, düşündüğünü paylaşmak isteği vardır insanın yaradılışında. Hele bu insan yazar ise, köşe yazarı ise. Günceli ve günlük olanı yazıyor ise…
Durum böyle de, düşüncenin yazılmasının güçlüğü ne?
Güçlük, düşüncenin paylaşılmasından korkanların yarattığı korku. Düşünceden korkma…
Kimilerini “Ben… ben… ben…” yazmaya yönlendirir bu korku, kimilerini de atasözü, özdeyiş yazmaya yöneltir.
—At ölür meydan kalır, yiğit ölür şan kalır. diye bile, yazamazlar birilerini “at” yerine koymaktan korktukları için.
—Yol yürümekle, borç ödemekle tükenir. yazabilirler.
—Duvarı nem, yiğidi gam öldürür. yazabilirler.
—Kader, seni kime şikayet edeyim? diye de yazabilirler.
Hem de her gün…
Yanlış da olsa, çarpık da olsa, yazılması istense de düşüncelerinin, yazamazlar, yazmazlar çünkü,
Yarasadırlar çünkü…
Geceyi severler, karayı-karanlığı severler. Yana bakarlar ilgisiz gibi, öbür yanı dinlerler sinsice. Sinsice.
Kendinden öncekilerin izlerine basa basa yürürler. Karda da, çamurda da… Kendi ayakları bile yoktur çoğu kez. Birilerinin ayakları üstünde yürüler.
Kendileridirler ama konuşurken. Nutuk atarken yani. Orhan Veli’nin şiirindeki gibi:
Neler yapmadık şu vatan için:
Kimimiz öldük,
Kimimiz nutuk attık…