ÖLÇÜYÜ KAÇIRMAMAK

Kendi çatınızın altındaki ölçüsüzlükler üzerine de sözünüz çoktur ama, en çok da komşularınızdaki ölçüsüzlükler üzerinedir sizin sözünüz.Yakınlarınız üzerine. Sevdiklerinize, size yaranabilenlere dokunmazsınız elbette. Biz de biliriz sizin onlara dokunmadığınızı. Ya diğerlerine…
Kadın ölçüyü kaçırdı…
Ayranı yok içmeye ama…
Kıza bak, giyime bak….
Kadın her gün saç yaptırıyor…
Anlaşıldı. Ölçüsüzlüğe dayanamıyorsunuz siz. Sizin için metre, yüz santim olmalı her zaman ve her yerde. Tuz tuzluğunu, buz buzluğunu bilmeli. Ana analığını, baba babalığını. Ölçü de ölçülüğünü bilmeli canım.
Ya zaman? Ya zaman?
Zaman, zaman olduğunu bilmemeli mi hiçbir zaman? Şimdi zamanlar böyle…
Çek bakalım göbeğin altına takılmış kravatı yakaya. Ha, çek bakalım. Zamanlar böyle. E, çek bakalım çeketin altından bir karış sarkmış gömleği içeri. Zamanlar böyle.
Anlaşıldı. Ölçüsüzlüğü sindiremiyor mideniz sizin. Bu anlatılar size öyleyse. Aisopos (Ezop) tan:
Kadının bir tavuğu var. Bir tavuk ama, yumurta yapmada pir tavuk. Bir yumurta yapıyor, bir yumurta yapıyor ki… Sarısı sarı, beyazı beyaz… Yumurtanın dik âlâsı değil, dimdik âlâsı.
   Üstelik, her gün de yumurtluyor tavuk. Kadın da satıyor yumurtayı, yüzüne krem… Satıyor yumurtayı, kaşına rastık… Satıyor yumurtayı, gönlüne gönüllük…
   Tavuk demek, dik âlâ yumurta demek. Yumurta demek, para demek kadın için Eeee para? Para, mutluluk demek.
   Kadın us’lu… Yok canım! Öyle durgun, suskun puskun değil, akıl anlamında us’lu. Düşünüyor kendince. Şu tavuğun arpasını arttırayım, iki yumurta yapsın günde. Hay us’umla bin yaşayayım… Basıyor tavuğa arpayı…
   Tavuk bir semiriyor bir semiriyor, yağ bağlıyor vücudu, kesiliyor yumurtlamaktan…
   Hay ölçü…
   Hay ölçüsüzlük…
   Gölgesi küçük insanlar büyük büyük görürler ya kendilerini. Hele bir mühürle bir siyah araba da verilmişse kendilerine… Dokunmayın, dokunmayın tekerleklerine arabanın da, binenin de…
   Anlatılanlardan yana kesinlikle bizi suçlamayınız. Suçlamayınız çünkü, bu anlatı da Aisopos’tan:
   Kayanın üzerine çıkmış çocuk. Yemyeşil ormanda, yosunlu boz bir kayanın üzerine. Yüksek yüksek dağlara kendince kanat getirip de yükselenler gibi yükseklerde görüyor kendini küçük insan. İnsanın küçüğü. Cenap Şahabettin demiş ya:
“Yüksek teperlerde hem kuşa hem yılana rastlanır ama, biri uçarak yükselmiştir, diğeri sürünerek…”
   Birine ya kanat takılmıştır yani, ya da birilerinin kanatları altında tepelere yükselip de binmiştir o kara kara arabalara…
   Çocuğa dönelim çocuğa. Boz kayanın tepesindeki çocuğa. İnsanın küçüğüne, küçük insana. Sataşmaya başlamış kayanın dibinden geçmekte olan kurda. Küçümsemeler, aşağılamalar kurdu.
   Şimdi sizin aklınıza oğlunuzun durumu mu geldi biz bunları anlatırken. Hani günlük traş olma becerisi, alışkanlığı kazanamamış müdürü beğenmemişti ya yabancı dil sınavından aldığı doksan puanı… Hani o yüzden ödemiyordu ya yabancı dil tazminatını…
İnsan işte canım! Kimi müdür, kimi değil. Kimi büyük, kimi değil…
Kurt, şööööyle bi’çevirmiş başını, boz kayanın üstündeki küçük insana:
-Bana bak bana! Seni korkak seni! Kızdırdığını sanıyorsun beni! Yanılıyorsun! Ettiğin küfürlerin, aşağılamaların dayanağı cesaretin değil, üzerinde oturduğun o kayadır!..
Öyledir öyle! Keser döneeeer sap döner, gün gelir hesap döner. Boz araba olur gider o kara arabalar. Yol kesen haramiler olur o özel / resmi sürücüler…